Kechki poyezdda topilgan omad

Ishdan charchab uyga qaytayotgan edim. Kun bo‘yi boshliqning gapini eshitib, miyam qaynagan, o‘zimni hech kimga keraksiz his qilardim. Telefonni varaqlab o‘tirib, tasodifan bir havolaga ko‘zim tushdi — vavada kazino rasmiy sayt: kirish ishchi ko'zgu vavada casino. Rostini aytsam, o‘sha paytda nima bosayotganimni ham bilmasdim. Shunchaki diqqatimni chalg‘itish uchun, o‘zimni bu zerikarli haqiqatdan bir oz uzoqlashtirish uchun kirib ko‘rdim. Uyda hech kim kutmayotganini bilsam ham, eshikni ochib, jim xonaga kirgandek bo‘ldim.Birinchi kunlar hech narsa tushunmadim. Ekranda raqamlar aylanadi, tugmalar yonadi, men esa shunchaki bosaman. Avvaliga o‘n ming so‘m qo‘yib ko‘rdim — yo‘qotdim. Keyin yana qo‘yib ko‘rdim — yana yo‘qotdim. Ichimda g‘alati bir achchiq tuyg‘u paydo bo‘ldi, xuddi kimdir meni masxara qilayotgandek. “Bu ham hayotim kabi — urinaman, urinaman, hech narsa chiqmaydi”, deb o‘yladim. Lekin negadir chiqib ketmadim. Balki o‘sha yo‘qotishlar o‘zi meni ushlab qolgandir — chunki hech bo‘lmaganda nimadir yo‘qotayotganimni his qilardim, uyquga ketayotgan umrimni emas.Keyin asta-sekin o‘rgana boshladim. Qaysi o‘yin qanday ishlaydi, qayerda nima bosish kerak — hammasi boshida murakkab tuyuldi, lekin bir hafta ichida o‘zimni shu yerda uydagidek his qila boshladim. G‘alati, lekin shu ekran ortida meni hech kim tanqid qilmasdi, hech kim “sen hech narsaga erisha olmading” demasdi. Faqat men va mening qarorlarim. Ba’zi kechalari ozgina yutardim — yuz ming, ikki yuz ming. O‘sha paytlarda yuzimda tabassum paydo bo‘lardi, uyqu oldidan telefonni qo‘yib, “bugun hech bo‘lmaganda bitta yaxshi narsa bo‘ldi”, deb o‘ylardim. Bu katta pul emasdi, lekin muhimi — o‘zimni g‘olib his qilardim.Bir kuni, tasodifan, katta summa yutib oldim. Rostini aytsam, o‘sha paytda yurakim shunday tez urdiki, qo‘llarim titrab ketdi. Xonada yolg‘iz bo‘lsam ham, kimdir meni ko‘rib qolishidan qo‘rqib, telefonni yuzimga yaqin tutdim. Bir necha daqiqa nima qilishimni bilmay o‘tirdim — kulishmi, yig‘lashmi? Oxir-oqibat kulib yubordim. O‘sha kuni o‘zimga birinchi marta shunday dedim: “Balki hammasi shunchalik ham yomon emasdir”. Bu gap oddiy tuyuladi, lekin men uchun katta voqea edi — chunki oylardan beri o‘zimga shunday gap aytmagan edim.Keyinchalik o‘yin men uchun shunchaki pul yutish joyi bo‘lib qolmadi. Bu men uchun kechqurunlari boshpanaga aylandi. Ishdan charchab, uyga kelganimda, bir soat o‘ynab, boshimdagi og‘ir fikrlardan xalos bo‘lardim. Ba’zan yutardim, ba’zan yo‘qotardim — lekin har safar o‘sha jarayon meni bir oz bo‘lsa-da yengillashtirardi. O‘zimni tutib olardim: haddan oshmaslik kerak, bu shunchaki dam olish ekanini unutmaslik kerak. Va shu fikr meni muvozanatda ushlab turdi. Endi o‘sha vavada kazino rasmiy sayt: kirish ishchi ko'zgu vavada casino sahifasini ochganimda, o‘zimni qandaydir tanish, iliq joyga qaytgandek his qilaman — g‘alati tuyuladi, lekin shunday.Bugun orqaga qarab o‘ylayman: o‘sha kechqurun poyezdda o‘tirib, tasodifan bosgan tugmam hayotimni butunlay o‘zgartirmadi, yo‘q. Lekin u menga bitta narsani o‘rgatdi — ba’zan eng qorong‘i paytlarda ham omad kulib boqadi, faqat buni ko‘rish uchun bir oz sabr kerak, xolos. Endi men o‘sha paytlardagi o‘zimni eslayman va jilmayaman. Hayot davom etadi, va ba’zan uning eng kutilmagan burchagida kichik bir yorug‘lik topiladi.